'Hiep, hiep… hoera?!'
Op menig (verjaardags)feestje horen we deze uitroep. Iemand roept: ‘hiep, hiep’ en de omstanders reageren met: ‘hoera’! Het ‘hiep, hiep… hoera!’ is een Nederlandse vorm van een oorspronkelijk Duitse kreet: ‘hep, hep… hurra!’
Klinkt leuk allemaal, maar wie op zoek gaat naar de herkomst van deze juichkreet, komt o.a. terecht bij de Romeinen en ontdekt een minder leuke kant van deze juichkreet.

In de tijd van keizer Hadrianus, rond 135 BC, werd de Joodse opstand van Simon bar Kochba neergeslagen en de overblijfselen van Jeruzalem werden daarbij volledig verwoest. De opluchting over de ondergang van Jeruzalem was voor de Romeinen zo groot, dat tijdens feesten de juichkreet ‘Hierosolyma Est Perdita’ (Jeruzalem is verwoest) regelmatig werd uitgeroepen. Daarop riepen de gasten onmiddellijk terug: Hoera!
Zo zou ‘hep, hep, hoera’ zijn ontstaan (hep is dan de weergave van de beginletters van Hierosolyma Est Perdita), hetgeen later verbasterd is tot ‘hiep, hiep… hoera’!

Daarnaast is er ook nog een theorie, dat ‘hep!’ een kreet was, gebruikt door de kruisvaarders, die veel wreedheden begingen tijdens hun tochten om Jeruzalem te her- of veroveren. Zij zouden de kreet gebruikt hebben bij hun aanvallen op de Joden in en om Jeruzalem.
Verder zou ‘hep, hep!’ een provocerende uitroep geweest zijn die in Duitsland gebruikt werd tegen de Joden, bijvoorbeeld tijdens de pogroms.

Tenslotte de reactie: ‘Hoera’. Over dat woord zegt het Etymologisch Woordenboek van Van Dale het volgende: ‘Hoera [vreugdekreet] - begin 19e eeuw uit Hoogduits hurra dat door Duitse soldaten in Engelse dienst is overgenomen uit Engels hurrah, hurray, hooray, van huzza, waarnaast het Hoogduits hurra [vlug!], van hurren [zich snel bewegen].’